Terug naar de essentie

Als klein jongetje nam mijn vader mij graag mee naar de Zwitserse Alpen om te kamperen en wandelen. Het heeft mij een bijzondere band met de natuur en de bergen bijgebracht.
Als tiener nam ik mijn eerste mobieltje mee de bergen in om in contact te blijven met mijn vrienden thuis. Mijn vader heeft het nog steeds over dat ene smsje dat ik op de top van de berg ontving (en antwoordde). 
Nu, jaren later begrijp ik maar al te goed waarom hem dat zo dwars zat, nu ook voor mij de bergen een plek zijn om tot rust te komen en om even te ontsnappen aan de drukte van het echte leven. 

Toen ik ging studeren in Delft vond ik een groep vrienden waarmee ik die liefde voor de natuur kon delen. We noemen onszelf de binkies en gaan nu (bijna) jaarlijks op een avontuurlijke vakantie naar de natuur.
Ik weet nog goed dat we tijdens een van onze eerste vakanties in Zwitserland bordjes van een trailrun tegenkwamen op het pad. Voor ons was het pad wandelen met onze dagrugzakken al zwaar genoeg. Wie was er nou zo gek om dat te gaan rennen?
In recente jaren ben ik meer en meer gaan houden van off-road sporten, zowel rennend als op de fiets. Het is een geweldige manier om op prachtige plekken te komen en te kunnen genieten van de natuur. Toch is er tijdens races vaak weinig tijd om de omgeving tot je te nemen, en kijk je vooral veel naar je voeten, of naar die van degene voor je. 

Daarom sprak het concept van Le Pilgrimage Trail mij meteen aan: met een kleine groep trailrunnen in de Franse Alpen, een hotel als basecamp en ruimte voor goed eten en nog betere verhalen. Het is geen race, maar een avontuur. Het neemt je terug naar de essentie: jezelf uitdagen, verbinding met de natuur, en vriendschap. 120 kilometer aan trails, verdeeld over 3 stages en 4 dagen. 
Ik kreeg Luc zo ver om samen met mij deze uitdaging aan te gaan en het avontuur te delen. Samen met 31 andere Pilgrims verzamelden wij ons vorige week in Hotel Saint Roch in Puy-Saint-Vincent. Aan het begin van de week waren de meesten van ons nog onbekenden van elkaar, maar daar zou snel verandering in komen. 

We gebruiken graag de glamoureuze term ‘trailrunnen’, maar met rennen heeft het in de realiteit vaak weinig te maken. Bij iedere minimale helling gaat het eerder over power walking, en vaak is het zelfs niet veel meer dan klauteren.
Met het geluid van je eigen zware ademhaling die galmt in je hoofd, de ruis van de rivier die echoot door de vallei, en het getik van je stokken als een metronoom op de stenen van het pad, kom je met elke stap dichterbij de top. Iedere keer weer word je door de natuur op je plaats gewezen, en er is geen beter gevoel dan op je plaats gewezen worden door de natuur. 
Op de top is er ruimte om even bij te komen, even om je heen te kijken en alles in je op te nemen, en voor een high-five. Ironisch genoeg werd ik ook gebeld boven op de berg, door mijn vader. Hij dacht dat ik geblesseerd was omdat mijn livetracker niet bewoog. Gelukkig kon ik hem geruststellen dat alles goed ging. Wat is technologie toch handig soms.

De afdalingen zijn geweldig. Vliegen over de paden geeft een enorm gevoel van vrijheid en een flinke dosis adrenaline. Met dit gevoel kan je de wereld aan, niks kan je dit gevoel ontnemen. Totdat je midden in een stap even die steen raakt en je de val moet incasseren. Weer wijst de natuur je op je plek. Even op adem komen, controleren of alles het nog doet en de rest van de afdaling met íets meer discipline afmaken. De bergen zijn fantastisch, enorm en imposant. Ik voel me piepklein en ken nu mijn grenzen. De natuur is de baas en ik ken mijn plek. 

Het avontuur van Le Pilgrimage gaat ook over vriendschap en camaraderie, want je loopt de trails niet alleen. Doordat het race element weg is, is er tijd om het leed te delen en om samen te genieten op de top. Als je valt wacht de rest op je en als blijkt dat je onderschat hebt hoeveel zout je mee had moeten nemen, dan wordt ook dat gedeeld. Natuurlijk verschilt het niveau van de groep, maar snel vormen zich groepjes die ongeveer dezelfde snelheid lopen. Als je uren samen puffend op de berg doorbrengt, is er alle tijd om elkaar te leren kennen, en de verbindende factor is makkelijk om te vinden, want iedereen was gek genoeg om zich hiervoor op te geven. Er is natuurlijk ook veel tijd voor introspectie op de berg, en het is bijzonder hoe snel dit zorgt voor diepe gesprekken. Het blijkt dat gedeeld leed een goede basis vormt voor sterke verbinding. 

De andere factor die zorgt voor sterke verbinding, en een belangrijk element in Le Pilgrimage, is het delen van goed eten. Anne, de chef van Hotel Saint Roch, verzorgt de hele week geweldige gerechten. Na iedere stage staat er verse pasta klaar en iedere avond wordt gegeten met de hele groep aan een lange tafel. De maaltijden zijn ook de perfecte plek om de verhalen van de dag met elkaar te delen. De eerste avond eet iedereen nog bescheiden, maar gedurende de week wordt de tafel luider en hongeriger. 
Niet alleen in het hotel krijgen we goed te eten, ook onderweg wordt er goed voor ons gezorgd. Bij de checkpoints worden we onthaald met kaasfondue, salades, hotdogs, fruit en nog veel meer. Af en toe komen we ook langs een hutje waar kaas, worst en génépi voor ons staan en waar we worden uitgenodigd om even stil te staan. Waar bij races een checkpoint vaak snel wordt afgewerkt, is het hier een moment om tot rust te komen. Ze zijn zo geplaatst dat het zwaarste deel van de dag al achter de rug is, en je wordt aangemoedigd om er even rustig voor te gaan zitten en ook de rest van de groep aan te moedigen die de berg op komt. De eerste dag voelt dit nog een beetje onwennig, maar het is eigenlijk een geweldige manier om van de trails te genieten en het wedstrijdelement los te laten. 

Met een vol gevoel kwam ik terug uit de bergen. Ik ben dankbaar voor de vele kampeertochtjes van vroeger die me tot hier hebben geleid, voor de nieuwe avonturen en de vriendschappen, en voor al het moois dat de natuur te bieden heeft. 

// foto’s door @YORIT_KLUITMAN en @Celui_qui_court